The McDonnell F-4A/F-4B/F-4N/F-4J/F-4S & RF-4B Op = Op

Productbeschrijving : The McDonnell F-4A/F-4B/F-4N/F-4J/F-4S & RF-4B

De McDonnell F-4A/F-4B/F-4N/F-4J/F-4S & RF-4B Phantom, versies van de Amerikaanse marine en het Korps Mariniers. Door Andy Evans. 84 pagina’s. Volledig in kleur. De iconische F-4 Phantom is een van de meest herkenbare vliegtuigen ooit geproduceerd. Oorspronkelijk gebouwd voor de Amerikaanse marine, werden zijn multifunctionele mogelijkheden als onderscheppingsvliegtuig, jachtbommenwerper en verkenningsvliegtuig snel overgenomen door het Korps Mariniers en in 1961 voor het eerst in dienst genomen. De Amerikaanse luchtmacht was zo onder de indruk van het nieuwe vliegtuig van de marine dat ook de Phantom werd besteld. De productie liep van 1958 tot 1981 met in totaal 5.195 gebouwde vliegtuigen, waarmee het het meest geproduceerde Amerikaanse supersonische militaire vliegtuig in de geschiedenis werd en zijn positie als iconisch gevechtsvliegtuig van de Koude Oorlog verstevigde. In totaal werden er 45 F-4A’s gebouwd, maar geen enkele werd in gevechten gebruikt en de meeste werden uiteindelijk gebruikt als test- of trainingsvliegtuig. De USN en USMC ontvingen de eerste definitieve Phantom, de F-4B, die was uitgerust met de Westinghouse APQ-72 radar, een Texas Instruments AAA-4 infrarood zoek- en volgsysteem onder de neus, een AN/AJB-3 bommenwerpersysteem in 1961 en VF-121 ‘Pacemakers’, waarvan de eerste exemplaren op NAS Miramar werden gebruikt. De F-4J verbeterde zowel de lucht-lucht- als de grondaanvalcapaciteiten en de leveringen begonnen in 1966 en eindigden in 1972 met 522 gebouwde exemplaren. Het toestel was uitgerust met het Westinghouse AN/AWG-10 vuurleidingssysteem (waarmee de F-4J het eerste gevechtsvliegtuig ter wereld was met operationele zoek- en schietmogelijkheden), een nieuw geïntegreerd raketcontrolesysteem en het AN/AJB-7 bommenwerpersysteem voor uitgebreide grondaanvalcapaciteiten. De F-4N (vernieuwde F-4B) met rookloze motoren en aerodynamische verbeteringen aan de F-4J begon in 1972 in het kader van een door de marine geïnitieerd renovatieprogramma genaamd ‘Project Bee Line’. Het F-4S-model was het resultaat van de renovatie van 265 F-4J’s met J79-GE-17 rookloze motoren, een AWG-10B radar met gedigitaliseerde circuits voor verbeterde prestaties en betrouwbaarheid, een Honeywell AN/AVG-8 Visual Target Acquisition Set of VTAS (’s werelds eerste operationele Helmet Sighting System), verbeteringen aan de avionica, versterking van de romp en voorrandslatjes voor verbeterde manoeuvreerbaarheid. Met de introductie van de F-14 Tomcat en de F/A-18 Hornet werden in 1987 de laatste F-4S’en uit de inzetbare USN-squadrons teruggetrokken. Op 25 maart 1986 werd een F-4S van de VF-151 ‘Vigilantes’ de laatste actieve Phantom van de Amerikaanse marine die opsteeg van een vliegdekschip, in dit geval de USS Midway. Op 18 oktober 1986 maakte een F-4S van de VF-202 ‘Superheats’ de laatste landing op een Phantom-vliegdekschip, terwijl hij opereerde aan boord van de USS America. In 1987 werden de laatste F-4S’en van de marinereserve vervangen door F-14A’s. De laatste Phantoms in dienst bij de marine waren de QF-4N en QF-4S doeldrones, die werden bediend door het Naval Air Warfare Center op NAS Point Mugu. Evenzo begonnen de Phantom-squadrons van het Amerikaanse Korps Mariniers begin jaren tachtig over te stappen op de F/A-18 en in januari 1992 werd de laatste F-4S Phantom van het Korps Mariniers door de ‘Cowboys’ van VMFA-112 op NAS Dallas uit dienst genomen, waarna het squadron werd heruitgerust met F/A-18 Hornets. Dit is het eerste deel van een serie van vijf verzamelboeken die zal uitgroeien tot een uitgebreide bibliotheek over de F-4 Phantom bij de Amerikaanse marine en het Korps Mariniers, de Amerikaanse luchtmacht, Europese en Aziatische operators. Elk boek bevat uitgebreide historische informatie over elke Phantom-variant, de operators en gevechtsrollen, inclusief kleurprofielen en volledige modelbouw. Dit is een onmisbare serie voor zowel Phantom-liefhebbers als modelbouwers.